‘Ένα απόγευμα, όπως όλα τα άλλα, χτύπησε το τηλέφωνο. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν η φωνή του παιδιού μου. Μια φωνή που την ήξερα καλά, αλλά εκείνη τη στιγμή ακουγόταν διαφορετική. Ταραγμένη. Φοβισμένη. «Μαμά, με έχουν συλλάβει…Είμαι στο Μεταγωγών». Εκείνη η πρόταση ήταν σαν μαχαιριά στην καρδιά μου. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ο κόσμος μου γκρεμίστηκε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ότι θεωρούσα δεδομένο μέχρι τότε, έπαψε να υπάρχει. ‘Ένα σκοτάδι απλώθηκε στην ψυχή μου και μια αγωνία που δεν περιγράφεται με λόγια πήρε τη θέση της καθημερινότητάς μας.
Από εκείνο το τηλεφώνημα και μετά, άρχισε για εμάς ένας αληθινός Γολγοθάς. Τηλέφωνα σε δικηγόρους, επισκέψεις σε αστυνομικά τμήματα και κρατητήρια, αναμονή σε δικαστικές αίθουσες, συνεχές άγχος και αγωνία. Προσπαθούσα να είμαι δυνατή, να κρατήσω το κεφάλι ψηλά, να μην λυγίσω, αλλά η ψυχή μου μάτωνε. Έπρεπε να σταθώ δίπλα στο παιδί μου, ακόμα κι αν ο κόσμος όλος το είχε ήδη καταδικάσει. Ήξερα πως ανεξαρτήτως του τι είχε συμβεί, η δική μου θέση ήταν μία και μοναδική: να το αγαπώ και να το στηρίζω.
Η ψυχολογία του παιδιού μου είχε καταρρεύσει. Από εκεί που είχε όνειρα και σχέδια, τώρα πάλευε με τον φόβο, την αβεβαιότητα και την απομόνωση. Και η δική μας ψυχολογία, των γονιών, ήταν ακόμα χειρότερη. Νιώθαμε αβοήθητοι, ντροπιασμένοι, θυμωμένοι, και πάνω απ’ όλα, συντετριμμένοι. Κάθε βράδυ ξαπλώναμε με ένα βάρος στο στήθος προσευχόμενοι να ήταν όλα ένα κακό όνειρο και να ξυπνούσαμε σε μια διαφορετική πραγματικότητα. Κι όμως, κάθε μέρα ξημέρωνε με την ίδια θλίψη. Μέσα σε όλο αυτό το σκοτεινό τοπίο, όμως υπήρχαν και στιγμές που μας θύμιζαν την δύναμη της αγάπης. Ένα γράμμα από το παιδί μας, ένα χαμόγελο κατά τη διάρκεια ενός επισκεπτηρίου, ένα «ευχαριστώ» που έβγαινε μέσα από τα κάγκελα με δάκρυα στα μάτια. Αυτές οι στιγμές μας έδιναν κουράγιο να συνεχίσουμε. Μάθαμε να ζούμε με την ελπίδα. Την ελπίδα ότι η δικαιοσύνη θα αποδοθεί, ότι η ζωή θα δώσει μια δεύτερη ευκαιρία, ότι οι πληγές θα επουλωθούν.
Ως μητέρα, ο πόνος μου δεν περιγράφεται. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δοκιμασία από το να βλέπεις το παιδί σου πίσω από τα κάγκελα. Κι όμως, παλεύω κάθε μέρα να είμαι εκεί. Με όλη μου την καρδιά. Γιατί η μητρική αγάπη δεν γνωρίζει όρια. Δεν σβήνει με τις δυσκολίες. Γίνεται ακόμα πιο δυνατή. Και αυτή η αγάπη είναι η ελπίδα μας, πως μια μέρα όλα θα αλλάξουν.
Related posts:
Από τη Λογική στο Συναίσθημα: Η Μεταμόρφωση του Ανθρώπου μέσα στο Πλήθος
Από την Ικαρία στην Αθήνα: Μπορεί η Παράδοση να Αντέξει τον Σύγχρονο Τρόπο Ζωής;
Από την Τιμή του Ρεύματος στο Καλάθι του Σούπερ Μάρκετ: Ποιος Πραγματικά Πληρώνει την Κρίση;
Στο πλευρό όσων δεν έχουν φωνή: Ο ρόλος ενός συλλόγου στήριξης κρατουμένων και των οικογενειών τους
Mπράβο για το έργο που κάνετε .Οι φυλακισμένοι αποτελούν επίσης μια ευπαθή ομάδα και δυστυχώς πολλοί άνθρωποι είναι προκατειλημμένοι απέναντι τους